Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Εν όψει του ντέρμπυ του Σαββάτου μεταξύ ΠΑΟ - ΑΡΗ

Γράφει ο Καθηγητής
Γιώργος Πιπερόπουλος
Κάθε ντέρμπυ χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες ψυχοκοινωνικές διαστάσεις που νομίζω ότι νομιμοποιούν την σημερινή μου παρέμβαση.
Καθότι μπορεί να μην έπαιξα μπάλα σε κάποια ομάδα έστω ερασιτεχνικής κατηγορίας (καθότι ανέκαθεν είχα δύο...δεξιά πόδια) αλλά χρημάτισα ψυχολόγος αρκετών ΠΑΕ και επί σειρά δεκαετιών παρακολουθώ, αξιολογώ και σχολιάζω με ικανή δόση καλοπροαίρετου χιούμορ τα δρώμενα στο πάλαι ποτέ χωμάτινο και τώρα “πράσινο” παλκοσένικο (ένεκα του ...χορτοτάπητα και όχι των ποδοσφαιρικών ή πολιτικών μου πεποιθήσεων). Τις συναφείς εμπειρίες μου κατέγραψα στο βιβλίο μου «Ένας Ψυχολόγος στο γήπεδο»…
Το πρώτο “ντέρμπυ” που καταγράφηκε στην νεότερη ιστορία της ανθρωπότητας ΔΕΝ σχετίζεται με...

την ομώνυμη βρετανική πόλη, ούτε με τα ημίψηλα καπέλα άγγλων gentlemen ούτε με ποδόσφαιρο ή μπάσκετ!
Καταγράφηκε το 1780 στον περίφημο ιππόδρομο του Epsom Downs του Λονδίνου και αφορούσε την κούρσα ανάμεσα σε καθαρόαιμα άλογα ηλικίας τριών ετών για μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Έκτοτε, και το ομώνυμο ντέρμπυ του Kentucky των ΗΠΑ αλλά και κάθε άλλος αγώνας που περιέχει το οικονομικό κίνητρο και τις σχετικές ψυχοκοινωνικές μεταβλητές αποτελεί....”ντέρμπυ”.
Για το λόγο αυτό τις συγκεκριμένες σκέψεις μου πάνω στο επικείμενο ντέρμπυ ανάμεσα σε ΠΑΟ και ΑΡΗ τις καταθέτω «προληπτικά» καθώς σε ντέρμπυ του παρελθόντος και τι δεν έχουν δει τα μάτια μας…
 Απίστευτες φάσεις από παικταράδες που αγχωμένοι μεταλλάχθηκαν σε παιδάκια συνοικιακού επιπέδου.
 Παράγοντες που με τη βοήθεια των εφημερίδων που ελέγχουν άναψαν τα πνεύματα και…όποιον πάρει ο χάρος…
 Διαιτητές που άκομψα πυροδότησαν το μένος της κερκίδας ξεχνώντας ότι κάθε ντέρμπυ απαιτεί αυξημένη επαγρύπνηση…
 Μανιασμένους χούλιγκαν και δήθεν φιλάθλους να ξεσπούν με λύσσα εντός και εκτός του γηπέδου επιβεβαιώνοντας την κακόπιστη κριτική εκείνων που μισούν το σπορ…
Στο επικείμενο ντέρμπυ ΠΑΟ - ΑΡΗ ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ πρέπει να αποτελεί αδιαμφισβήτητη εγγύηση! Χρειάζεται και ΣΥΝΕΣΗ από όλες τις πλευρές. Οι καιροί ΔΕΝ είναι ήρεμοι και ο καθένας χωρίς να είναι κοινωνιολόγος ή ψυχολόγος αισθάνεται την περιρρέουσα ατμόσφαιρα άγχους, αδικίας και θυμού που επιδεινώνονται καθώς οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες έχουν γιγαντωθεί πολύ απειλητικά, τα Κόμματα συνεχίζουν ατάραχα τον ύπνο της αυτοδύναμης ΑΣΥΛΙΑΣ των Βουλευτών και Υπουργών τους ενώ οι «αδικημένοι» στο ποδόσφαιρο έχουν παράπονα από τα σκοτεινά κέντρα εξουσίας, από την…αιωνόβια «παράγκα».
Ας σοβαρευτούν όχι μόνο οι διοικήσεις των δύο ιστορικών ΠΑΕ αλλά και οι υπόλοιποι που κρατούν την τύχη του ελληνικού ποδοσφαίρου στα χέρια τους. Δομολειτουργικά και ψυχοδυναμικά οφείλω να επισημάνω δύο αλήθειες που πρέπει να προσέξουμε:
Πρώτον, να μην επιτραπεί να παίξουν μερικοί πάλι με τον ανθρώπινο πόνο, την ανθρώπινη αγάπη για την ομάδα μας και άλλα πολύτιμα ανθρώπινα συναισθήματα για να...θησαυρίσουν πληγώνοντας ταυτόχρονα και τον ποδοσφαιρόφιλο λαό της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και
Δεύτερον, Στην Ελλάδα που ζει τον εφιάλτη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθώς οι καιροί ΔΕΝ είναι ήρεμοι και ο οποιοσδήποτε γνωρίζει και οσφραίνεται ότι υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση ΑΔΙΚΙΑΣ στον λαό και μάλιστα σε περιρρέουσα ατμόσφαιρα ΑΓΧΟΥΣ, ΣΤΡΕΣ και διογκούμενης ανεργίας και φτώχειας που επιδεινώνονται από τις κοινωνικές αδικίες και τα παράπονα ΟΛΩΝ με ΟΛΟΥΣ...
Σε τέτοιες ψυχοκοινωνικές καταστάσεις είναι σαν να έχουμε ανοιχτό το μπιτόνι με τη βενζίνη και καθώς το κρατάμε στα χέρια μας λέμε ας ανάψουμε το τσιγάρο μας καθότι είμαστε ....αθεράπευτοι καπνιστές!
ΜΠΟΥΜ!....
Ας σοβαρευτούμε ΟΛΟΙ ξεκινώντας από αυτούς που στα χέρια τους κρατούνε την τύχη του ελληνικού ποδοσφαίρου και στη συνέχεια να συμπράξουμε οι υπόλοιποι, παίκτες, παράγοντες, τεχνικοί, δημοσιογράφοι, φίλαθλοι και οπαδοί πάντοτε με τη βοήθεια της Αστυνομίας...
Η καμπάνα ήδη χτύπησε πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις προειδοποιητικά..
Ας μην επιτρέψουμε την πολυτέλεια να χτυπήσουν ξανά οι καμπάνες το ερχόμενο Σάββατο και ΜΗΝ ρωτήσετε φίλοι αναγνώστες ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;
Θα χτυπήσει ΣΙΓΟΥΡΑ για το ελληνικό ποδόσφαιρο, για σένα, για μένα, για τα παιδιά μας....

2 σχόλια:

λυγερη είπε...

Δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο. Συναισθάνομαι όμως την δύναμη της "Ψυχολογίας του πλήθους" που επισημαίνεται στο άρθρο του καθηγητού και πόσο ολέθρια αυτή έχει ιστορικά αποδειχτεί όταν είναι οργισμένη, αγχωμένη,
ανεξέλεγκτη.
Γι αυτό συμμερίζομαι το μήνυμα και το επεκτείνω σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις.
"Ψυχραιμία Παιδιά" για να μην χτυπήσουν πάλι θλιβερά οι καμπάνες...
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους .

ΥΓ: Πάντως εγώ υποστηρίζω τον ...Εθνικό -το Εθνικάκι- του Πειραιά .Τον θυμάται κανείς ;;;

http://ligery.pblogs.gr
http://pygemos.blogspot.com

zeidoron είπε...

Σαφώς ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ γιατί οι καιροί είναι πονηροί!
Αγαπητή Λυγερή μήπως με ξέρεις και μου κάνεις πλάκα;Καθότι από το 1975 εργαζόμουν στο λιμάνι του Πειραιά κι εκ φύσεως απεχθάνομαι τους ισχυρούς τι πιο φυσικό να είμαι Εθνικός!
Τότε τις δεκαετίες 70 και 80 που με Καρέλα στα πράγματα η ομάδα ήταν από τις μεγάλες στην Α' Εθνική.Μετά μας πήρε η κάτω βόλτα.Αστα πίκρα.
Ομως έχουμε το πιο γνωστο και πιο αγνό φίλαθλο του κόσμου τον Γιάννη το Ματζουράνη!
να είσαι καλά καλημέρα!