του Δημήτρη Μπακή*
Η ιστορία έχει ένα βίτσιο. Επαναλαμβάνεται (είτε ως φάρσα είτε ακόμη και ως τραγωδία). Μπορεί τα πρόσωπα να έχουν αλλάξει, μπορεί οι μέθοδοι να είναι διαφορετικές, η ουσία όμως παραμένει η ίδια.
Πάντα ένας εχθρός για να είναι σε θέση να δράσει εντός μιας στοχευμένης χώρας, χρειάζεται εκείνους τους σπιούνους που θα του ανοίξουν το δρόμο, θα του δείξουν τα κατατόπια, θα επικοινωνήσουν το μήνυμά του στο λαό θύμα, θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά του αδερφομαχαιρώματος.
Η ιστορία έχει ένα βίτσιο. Επαναλαμβάνεται (είτε ως φάρσα είτε ακόμη και ως τραγωδία). Μπορεί τα πρόσωπα να έχουν αλλάξει, μπορεί οι μέθοδοι να είναι διαφορετικές, η ουσία όμως παραμένει η ίδια.
Πάντα ένας εχθρός για να είναι σε θέση να δράσει εντός μιας στοχευμένης χώρας, χρειάζεται εκείνους τους σπιούνους που θα του ανοίξουν το δρόμο, θα του δείξουν τα κατατόπια, θα επικοινωνήσουν το μήνυμά του στο λαό θύμα, θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά του αδερφομαχαιρώματος.








