Σε επικίνδυνα όσο και αντιδημοκρατικά μονοπάτια οδηγεί την χώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στην προσπάθεια της να «ανακάμψει» από τον «βομβαρδισμό» αποκαλύψεων, σχετικά με τον τρόπο που έχει μετατρέψει τον κρατικό μηχανισμό σε εργαλείο χειραγώγησης συνειδήσεων κι ενίσχυσης της πολιτικής της επιρροής, προκειμένου να παραμείνει στην «καρέκλα» της εξουσίας.
Στον ορισμό αυτό περιλαμβάνονται φυσικά όλα τα στοιχεία των δικογραφιών που αφορούν την δυσώδη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο και η υπόθεση των υποκλοπών. Αμφότερες οι σκανδαλώδεις υποθέσεις «επιμένουν» να παράγουν νέα στοιχεία παρά την εξάντληση από την πλευρά της κυβέρνησης κάθε θεσμικού (κοινοβουλευτικού, δικαστικού, πολιτικού) τρόπου για το «θάψιμο» τους και την αρχειοθέτηση των υποθέσεων.
Το διάγγελμα για το «ασυμβίβαστο»
Το διάγγελμα του πρωθυπουργού περί της θέσπισης ασυμβίβαστου βουλευτή και υπουργού αποτελεί αρχικά ένα επικοινωνιακό κόλπο του Μεγάρου Μαξίμου, προκειμένου να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να περιορίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια. Παράλληλα όμως ανοίγει μία εξαιρετικά επικίνδυνη συζήτηση που, με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό της χώρας και τον περιορισμό του ρουσφετιού, οδηγεί σε πολιτειακούς ακροβατισμούς. Τέτοιους που – όπως όλα δείχνουν – οδηγούν σε μοντέλα ακόμη πιο αυταρχικής διακυβέρνησης.
Το γαλλικό Μοντέλο
Στις εξηγήσεις που παρείχε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δεν έκρυψε ότι η … έμπνευση του πρωθυπουργού προέρχεται από το «γαλλικό μοντέλο»! Δηλαδή ο πρωθυπουργός επέλεξε να «αντιγράψει» την συνταγή του Γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν!
Ενός μοντέλου δηλαδή που αφενός προέρχεται από ένα κράτος που έχει ως πολιτειακό καθεστώς την προεδρική και όχι την προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, και αφετέρου έχει αποδείξει έμπρακτα τη βούλησή του να πραγματοποιήσει ακόμη και κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, προκειμένου να εφαρμόσει μία ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική (αλλαγές στο συνταξιοδοτικό καθεστώς, αντι-αγροτικά μέτρα, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές κοινωνικών δαπανών, εφαρμογή κανόνων υπέρ- πλεονασμάτων).
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε χαρακτηριστικά παρουσιάζοντας το σχέδιο του πρωθυπουργού: «Μιλάμε για αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας για έναν βουλευτή, ο οποίος θα επιλέγεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό ως υπουργός. Για όσο διάστημα, λοιπόν, ο βουλευτής είναι υπουργός, δεν θα είναι βουλευτής και θα αντικαθίσταται από τον αντίστοιχο επιλαχόντα στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Όπως αντιλαμβάνεστε, αν γίνει ένας ανασχηματισμός και φύγει από τη θέση του υπουργού ή του υφυπουργού, θα επανέρχεται στη θέση του βουλευτή. Αντίστοιχα θα μπορεί να είναι ούτως ή άλλως εκ νέου υποψήφιος»!
Βουλή συνεχούς… ροής
Επί της ουσίας αυτό που περιγράφεται είναι ένας υπερ-πρωθυπουργός που θα αλλάζει την σύνθεση της Βουλής κάθε φορά που θα κάνει έναν ανασχηματισμό. Με δεδομένο μάλιστα πως η αλλαγή του κυβερνητικού σχήματος αποτελεί ανεξέλεγκτη προνομία του εκάστοτε προέδρου της κυβερνήσεως.
Είναι εμφανές ότι μια τέτοια λογική μπορεί επίσης να οδηγήσει στην λογική της αξιοποίησης κυβερνήσεων με εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Κάτι που – θυμίζουμε- επέλεξε σε μεγάλο βαθμό ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρώτη κυβέρνηση που σχημάτισε το 2019, επιλέγοντας μάλιστα πολλά κυβερνητικά στελέχη κατευθείαν από τα διοικητικά συμβούλια Ανώνυμων Εταιρειών.
Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί πως ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να δηλώσει ότι «για να προχωρήσει αυτή η πρόταση ίσως θα πρέπει να συζητήσουμε και μείωση του αριθμού των βουλευτών», προδιαγράφοντας ακόμη και την αλλαγή του εκλογικού χάρτη της χώρας.
Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως πίσω από αυτόν τον σχεδιασμό βρίσκεται η λογική της διασάλευσης των ισορροπιών, μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας με την παροχή περισσότερων προνομίων στην πρώτη.
Κι όλα αυτά όταν, ακόμη και με τη σημερινή συνθήκη, έχει καταστεί σαφές πως το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε «χειροκροτητή» των αποφάσεων του Μεγάρου Μαξίμου ενώ οι διαδικασίες κοινοβουλευτικού ελέγχου, ακόμη και όταν αυτές περιλαμβάνουν προανακριτικές επιτροπές, χειραγωγούνται ακόμη και δίχως τα προσχήματα του παρελθόντος.
Διπλασιασμός του ρουσφετιού
Αυτά ενώ μόνον ως αστεϊσμός μπορεί να εκληφθεί ο πρωθυπουργικός ισχυρισμός ότι μια τέτοια θεσμική αλλαγή θα περιορίσει το ρουσφέτι. Δηλαδή την πελατειακή σχέση που η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχει καλλιεργήσει (αντικειμενικά λόγω της κομματικής της «ηλικίας») περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό σχηματισμό.
Μόνον αν σκεφτεί κανείς πως όταν ο βουλευτής μίας περιφέρειας θα γίνεται υπουργός και στην θέση του θα τοποθετείται ο πρώτος επιλαχών του ψηφοδελτίου εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς πως τα ρουσφέτια απλά θα …διπλασιαστούν.
Με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές ο βουλευτής που έγινε υπουργός και ο βουλευτής που τον αντικατέστησε θα επιδίδονται σε έναν ακόμη πιο σκληρό ανταγωνισμό «εξυπηρετήσεων». Με τον έναν από τους δύο μάλιστα να διαθέτει και υπουργικό θώκο!
Όσο για τον ισχυρισμό ότι η ψηφιοποίηση του κράτους θα είναι το στοιχείο που συνδυαστικά θα καταπολεμήσει τα ρουσφέτια αρκεί μόνον να ρίξει κανείς μια ματιά στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκεί όπου ευθέως πρόεδροι και στελέχη του οργανισμού δημιουργούσαν μέσω τρίτων – όπως καταγγέλθηκε από …υπουργούς- εταιρίες ψηφιακής προώθησης αιτημάτων για επιδοτήσεις!
Βαδίζει σε αντιδημοκρατικά μονοπάτια για να γλυτώσει από τα σκάνδαλα ο Μητσοτάκης
Σε επικίνδυνα όσο και αντιδημοκρατικά μονοπάτια οδηγεί την χώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην προσπάθεια της να «ανακάμψει» από τον «βομβαρδισμό» αποκαλύψεων σχετικά τον τρόπο που έχει μετατρέψει τον κρατικό μηχανισμό σε εργαλείο χειραγώγησης συνειδήσεων κι ενίσχυσης της πολιτικής της επιρροής προκειμένου να παραμείνει στην «καρέκλα» της εξουσίας.
Στον ορισμό αυτό περιλαμβάνονται φυσικά όλα τα στοιχεία των δικογραφιών που αφορούν την δυσώδη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο και η υπόθεση των Υποκλοπών. Αμφότερες οι σκανδαλώδεις υποθέσεις «επιμένουν» να παράγουν νέα στοιχεία παρά την εξάντληση από την πλευρά της κυβέρνησης κάθε θεσμικού (κοινοβουλευτικού, δικαστικού, πολιτικού) τρόπου για το «θάψιμό» τους και την αρχειοθέτηση των υποθέσεων.
Το διάγγελμα για το «ασυμβίβαστο»
Το διάγγελμα του πρωθυπουργού περί της θέσπισης ασυμβίβαστου βουλευτή και υπουργού αποτελεί αρχικά ένα επικοινωνιακό κόλπο του Μεγάρου Μαξίμου προκειμένου να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να περιορίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια.
Παράλληλα όμως ανοίγει μία εξαιρετικά επικίνδυνη συζήτηση που με πρόσχημα τον εκσυγχρονισμό της χώρας και τον περιορισμό του ρουσφετιού οδηγεί σε πολιτειακούς ακροβατισμούς. Τέτοιους που – όπως όλα δείχνουν – οδηγούν σε μοντέλα ακόμη πιο αυταρχικής διακυβέρνησης.
Το Γαλλικό Μοντέλο
Στις εξηγήσεις που παρείχε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δεν έκρυψε ότι η … έμπνευση του πρωθυπουργού προέρχεται από το «γαλλικό μοντέλο»! Δηλαδή ο πρωθυπουργός επέλεξε να «αντιγράψει» την συνταγή του γάλλου προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν!
Ενός μοντέλου δηλαδή που αφενός προέρχεται από ένα κράτος που έχει ως πολιτειακό καθεστώς την προεδρική και όχι την προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, και αφετέρου έχει αποδείξει έμπρακτά την βούλησή του να πραγματοποιήσει ακόμη και κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα προκειμένου να εφαρμόσει μία ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική (αλλαγές στο συνταξιοδοτικό καθεστώς, αντι-αγροτικά μέτρα, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές κοινωνικών δαπανών, εφαρμογή κανόνων υπέρ- πλεονασμάτων).
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε χαρακτηριστικά παρουσιάζοντας το σχέδιο του πρωθυπουργού «μιλάμε για αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας για έναν βουλευτή, ο οποίος θα επιλέγεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό ως υπουργός. Για όσο διάστημα, λοιπόν, ο βουλευτής είναι υπουργός, δεν θα είναι βουλευτής και θα αντικαθίσταται από τον αντίστοιχο επιλαχόντα στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Όπως αντιλαμβάνεστε, αν γίνει ένας ανασχηματισμός και φύγει από τη θέση του υπουργού ή του υφυπουργού, θα επανέρχεται στη θέση του βουλευτή. Αντίστοιχα θα μπορεί να είναι ούτως ή άλλως εκ νέου υποψήφιος»!
Βουλή συνεχούς… ροής
Επί της ουσίας αυτό που περιγράφεται είναι ένας υπερ-πρωθυπουργός που θα αλλάζει την σύνθεση της Βουλής κάθε φορά που θα κάνει έναν ανασχηματισμό. Με δεδομένο μάλιστα πως η αλλαγή του κυβερνητικού σχήματος αποτελεί ανεξέλεγκτη προνομία του εκάστοτε προέδρου της κυβερνήσεως.
Είναι εμφανές ότι μια τέτοια λογική μπορεί επίσης να οδηγήσει στην λογική της αξιοποίησης κυβερνήσεων με εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς. Κάτι που – θυμίζουμε- επέλεξε σε μεγάλο βαθμό ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρώτη κυβέρνηση που σχημάτισε το 2019. Επιλέγοντας μάλιστα πολλά κυβερνητικά στελέχη κατευθείαν από τα διοικητικά συμβούλια Ανώνυμων Εταιριών.
Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί πως ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να δηλώσει ότι «για να προχωρήσει αυτή η πρόταση ίσως θα πρέπει να συζητήσουμε και μείωση του αριθμού των βουλευτών»! Προδιαγράφοντας ακόμη και την αλλαγή του εκλογικού χάρτη της χώρας.
Είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως πίσω από αυτόν τον σχεδιασμό βρίσκεται η λογική της διασάλευσης των ισορροπιών μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας με την παροχή περισσότερων προνομίων στην πρώτη.
Όταν ακόμη και με την σημερινή συνθήκη έχει καταστεί σαφές πως το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε «χειροκροτητή» των αποφάσεων του Μεγάρου Μαξίμου ενώ οι διαδικασίες κοινοβουλευτικού ελέγχου, ακόμη και όταν αυτές περιλαμβάνουν προανακριτικές επιτροπές χειραγωγούνται ακόμη και δίχως τα προσχήματα του παρελθόντος.
Διπλασιασμός του ρουσφετιού
Αυτά ενώ μόνον ως αστεϊσμός μπορεί να εκληφθεί ο πρωθυπουργικός ισχυρισμός ότι μια τέτοια θεσμική αλλαγή θα περιορίσει το ρουσφέτι. Δηλαδή την πελατειακή σχέση που η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας έχει καλλιεργήσει (αντικειμενικά λόγω της κομματικής της «ηλικίας») περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πολιτικό σχηματισμό.
Μόνον αν σκεφτεί κανείς πως όταν ο βουλευτής μίας περιφέρειας θα γίνεται υπουργός και στην θέση του θα τοποθετείται ο πρώτος επιλαχών του ψηφοδελτίου εύλογα αντιλαμβάνεται κανείς πως τα ρουσφέτια απλά θα …διπλασιαστούν.
Με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές ο βουλευτής που έγινε υπουργός και ο βουλευτής που τον αντικατέστησε θα επιδίδονται σε έναν ακόμη πιο σκληρό ανταγωνισμό «εξυπηρετήσεων». Με τον έναν από τους δύο μάλιστα να διαθέτει και υπουργικό θώκο!
Όσο για τον ισχυρισμό ότι η ψηφιοποίηση του κράτους θα είναι το στοιχείο που συνδυαστικά θα καταπολεμήσει τα ρουσφέτια αρκεί μόνον να ρίξει κανείς μια ματιά στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκεί όπου ευθέως πρόεδροι και στελέχη του οργανισμού δημιουργούσαν μέσω τρίτων -όπως καταγγέλθηκε από …υπουργούς- εταιρίες ψηφιακής προώθησης αιτημάτων για επιδοτήσεις!
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου