Στις 18 Οκτωβρίου 1994 ο Νίκος Γκάλης μπήκε σε ένα αυτοκίνητο, έφυγε από το Μετς, όπου παίχτηκε το ματς του Παναθηναϊκού με τους Αμπελόκηπους, και δεν πάτησε ποτέ ξανά σε παρκέ.
«Σήμερα είναι ημέρα εθνικού πένθους για το μπάσκετ». Με αυτήν την πρόταση είχε υποδεχθεί ο Γιάννης Ιωαννίδης την είδηση πως ο Νίκος Γκάλης εγκαταλείπει το άθλημα.
Το ημερολόγιο έγραφε 29 Σεπτεμβρίου 1995 αλλά για να φτάσει σε αυτήν την απόφαση ο «Θεός» του ελληνικού μπάσκετ είχαν προηγηθεί πολλά. Τόσα πολλά που εύκολα θα μπορούσαν να μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη.
Το ημερολόγιο έγραφε 29 Σεπτεμβρίου 1995 αλλά για να φτάσει σε αυτήν την απόφαση ο «Θεός» του ελληνικού μπάσκετ είχαν προηγηθεί πολλά. Τόσα πολλά που εύκολα θα μπορούσαν να μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη.
Όλα αυτά που οδήγησαν τον Γκάλη στο να αφήσει το άθλημα, που ο ίδιος έκανε μεγάλο στην Ελλάδα, έγιναν μια μέρα σαν σήμερα πριν από 32 χρόνια. Ήταν 18 Οκτωβρίου 1994 και ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε την ομάδα των Αμπελοκήπων για το πρωτάθλημα μπάσκετ.
Ήταν η τρίτη σεζόν του Γκάλη στους πράσινους, ήταν 37 ετών αλλά ο ίδιος μιλώντας χρόνια αργότερα έλεγε πως θα μπορούσε να συνεχίσει το μπάσκετ. Μια αλληλουχία γεγονότων όμως, το πείσμα ίσως και του ίδιου, έφεραν το άδοξο τέλος στον απόλυτο θρύλο του σπορ στην Ελλάδα.
Ο Γκάλης για το μπάσκετ στην Ελλάδα δεν ήταν απλά ένας αθλητής που ήρθε από τις ΗΠΑ και με το ταλέντο του έφερε επιτυχίες στην Εθνική και στον Άρη. Ήταν σταρ. Μεγάλος σταρ. Σταρ σαν και αυτούς του σινεμά. Ο τρόπος που έπαιζε ήταν ελκυστικός. Δεν αποτέλεσε απλά έναν αθλητή στον οποίο όλοι ήθελαν να μοιάσουν. Ήταν πηγή έμπνευσης.
Ήταν η τρίτη σεζόν του Γκάλη στους πράσινους, ήταν 37 ετών αλλά ο ίδιος μιλώντας χρόνια αργότερα έλεγε πως θα μπορούσε να συνεχίσει το μπάσκετ. Μια αλληλουχία γεγονότων όμως, το πείσμα ίσως και του ίδιου, έφεραν το άδοξο τέλος στον απόλυτο θρύλο του σπορ στην Ελλάδα.
Ο Γκάλης για το μπάσκετ στην Ελλάδα δεν ήταν απλά ένας αθλητής που ήρθε από τις ΗΠΑ και με το ταλέντο του έφερε επιτυχίες στην Εθνική και στον Άρη. Ήταν σταρ. Μεγάλος σταρ. Σταρ σαν και αυτούς του σινεμά. Ο τρόπος που έπαιζε ήταν ελκυστικός. Δεν αποτέλεσε απλά έναν αθλητή στον οποίο όλοι ήθελαν να μοιάσουν. Ήταν πηγή έμπνευσης.
Ήταν ο λόγος και η αιτία να στηθούν μπασκέτες ακόμα και σε περίεργα σημεία, σε χωριά και πλατείες.
Η τρίτη σεζόν και το ένα Κύπελλο
Το καλοκαίρι του 1992 το ελληνικό μπάσκετ σείεται από την είδηση πως ο Νίκος Γκάλης φεύγει από τον Άρη. Ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε αλλά ο Παύλος Γιαννακόπουλος έδωσε «γη και ύδωρ» προκειμένου να τον ντύσει στα πράσινα.
Το μπάσκετ άλλαζε στέκι. Από τη Θεσσαλονίκη και τις τιτανομαχίες του Άρη με τον ΠΑΟΚ, το σκηνικό μεταφερόταν στην Αθήνα. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός θα γίνονταν για πολλά χρόνια οι μονομάχοι για τους εγχώριους τίτλους. Το καλοκαίρι του 1991 άλλωστε είχε προηγηθεί η μετακίνηση του Γιάννη Ιωαννίδη από τον Άρη στον πάγκο του Ολυμπιακό.
Η τρίτη σεζόν και το ένα Κύπελλο
Το καλοκαίρι του 1992 το ελληνικό μπάσκετ σείεται από την είδηση πως ο Νίκος Γκάλης φεύγει από τον Άρη. Ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε αλλά ο Παύλος Γιαννακόπουλος έδωσε «γη και ύδωρ» προκειμένου να τον ντύσει στα πράσινα.
Το μπάσκετ άλλαζε στέκι. Από τη Θεσσαλονίκη και τις τιτανομαχίες του Άρη με τον ΠΑΟΚ, το σκηνικό μεταφερόταν στην Αθήνα. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός θα γίνονταν για πολλά χρόνια οι μονομάχοι για τους εγχώριους τίτλους. Το καλοκαίρι του 1991 άλλωστε είχε προηγηθεί η μετακίνηση του Γιάννη Ιωαννίδη από τον Άρη στον πάγκο του Ολυμπιακό.
Θα ακολουθήσουν αργότερα ο Γιαννάκης στον Παναθηναϊκό και ο Φασούλας στον Ολυμπιακό.
Ο Γκάλης στην πρώτη του χρονιά με τα πράσινα επαναφέρει την αύρα των επιτυχιών γύρω από την ομάδα. Στην πρώτη συγκέντρωση για τη σεζόν 1992-93 ο κόσμος κατακλύζει το κλειστό της Γλυφάδας προκειμένου να θαυμάσει από κοντά τη νέα ομάδα. Τον «Θεό» του ελληνικού μπάσκετ αλλά και τους σπουδαίους Κροάτες Βράνκοβιτς και Κόμαζετς μεταξύ άλλων.
Το πρωτάθλημα ξεκινά εντυπωσιακά, ο Άρης κάνει 8 νίκες στις πρώτες 8 αγωνιστικές προσπαθώντας να θυμίσει σε ερυθρόλευκους και πράσινους ποιος είναι το αφεντικό. Όλα αυτά πριν βρει τον Παναθηναϊκό του Γκάλη απέναντί του. Ο Nick πετυχαίνει 26 πόντους και το τριφύλλι κερδίζει 82-70.
Θα κάνει το ίδιο και στον τελικό του Κυπέλλου. Ο Άρης αποκλείει τον Ολυμπιακό του Ιωαννίδη στον ημιτελικό αλλά στον τελικό ο Γκάλης πετυχαίνει 36 πόντους. Ο Παναθηναϊκός νικά 96-89 και κερδίζει τον πρώτο τίτλο από το 1986.
Η σεζόν θα ολοκληρωθεί με τον Παναθηναϊκό να αποσύρεται από τους τελικούς λόγω διαμαρτυρίας για τη διαιτησία. Ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά με 2-1 και οι πράσινοι δεν κατεβαίνουν στον τέταρτο τελικό στο ΣΕΦ.
Στη δεύτερη σεζόν ο Παναθηναϊκός με τον Γκάλη δεν κατακτά κάποιον τίτλο ενώ στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Τελ Αβίβ, ο Ολυμπιακός κερδίζει με μεγάλο αμυντικό παιχνίδι πάνω του από τον Σιγάλα. Ο Ολυμπιακός μάλιστα κατακτά το νταμπλ στην Ελλάδα. Είναι η πρώτη χρονιά στην καριέρα του, που ο Γκάλης μένει χωρίς τίτλο.
Η σεζόν θα ολοκληρωθεί με τον Παναθηναϊκό να αποσύρεται από τους τελικούς λόγω διαμαρτυρίας για τη διαιτησία. Ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά με 2-1 και οι πράσινοι δεν κατεβαίνουν στον τέταρτο τελικό στο ΣΕΦ.
Στη δεύτερη σεζόν ο Παναθηναϊκός με τον Γκάλη δεν κατακτά κάποιον τίτλο ενώ στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Τελ Αβίβ, ο Ολυμπιακός κερδίζει με μεγάλο αμυντικό παιχνίδι πάνω του από τον Σιγάλα. Ο Ολυμπιακός μάλιστα κατακτά το νταμπλ στην Ελλάδα. Είναι η πρώτη χρονιά στην καριέρα του, που ο Γκάλης μένει χωρίς τίτλο.
Η παρεξήγηση και η ρήξη
Η τρίτη χρονιά του Γκάλη στα πράσινα ξεκινά με τον Κώστα Πολίτη στον πάγκο (είχε έρθει από τα μέσα της προηγούμενης). Τον προπονητή δηλαδή με τον οποίο έγραψαν χρυσή ιστορία το 1987 στέλνοντας την Ελλάδα στην κορυφή του Ευρωμπάσκετ. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος συνεχίζει να κάνει μεταγραφικές υπερβάσεις.
Φέρνει στην Αθήνα τον Παναγιώτη Γιαννάκη και «χτυπά» τον Ολυμπιακό με την απόκτηση του Ζάρκο Πάσπαλι. Του παίκτη που είχε συνδεθεί όσο κανείς άλλος με την αναγέννηση των ερυθρολεύκων και είχε κατακτήσει ήδη δύο πρωταθλήματα Ελλάδας, του 1993 και του 1994. Ο Ολυμπιακός απάντησε με τον Βολκόφ αλλά η μετακίνηση του Πάσπαλι έκανε πάταγο.
Η αρχή της σεζόν είναι ιδανική για τον Γκάλη και τους πράσινους. Ο Παναθηναϊκός πηγαίνει στο κλειστό του Σπόρτινγκ για να παίξει με τον γηπεδούχο αλλά τιμωρημένο Ολυμπιακό που είχε φέρει από το NBA τον σκόρερ Έντι Τζόνσον. Ο Παναθηναϊκός νικά 42-40 και παίρνει την πρόκριση.
Η συνέχεια δεν είναι ακριβώς ανάλογη. Ο Παναθηναϊκός κινδυνεύει να μείνει εκτός Κυπέλλου Πρωταθλητριών, χάνει με 8 πόντους το πρώτο ματς από την Μπουντιβέλνικ Κιέβου αλλά στη ρεβάνς ο Γκάλης πετυχαίνει 23 πόντους και οι πράσινοι προκρίνονται στη συνέχεια της διοργάνωσης.
Το μπαμ έγινε στη συνέχεια του Κυπέλλου. Ο Παναθηναϊκός αποκλείεται εντός έδρας από το Περιστέρι και τα πρώτα σύννεφα πάνω από την ομάδα κάνουν την εμφάνισή τους και ενώ το πρωτάθλημα ξεκινούσε.
Στις 12 Οκτωβρίου, οι πράσινοι υποδέχονται τη Δάφνη στην 1η αγωνιστική. Ο Γκάλης πετυχαίνει 8 πόντους, ο Πολίτης λέει πως είναι χαρούμενος με τον παίκτη στη θέση 1 και ο Παναθηναϊκός κερδίζει 82-60. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι στο παρκέ στην καριέρα του Γκάλη. Συγκλονιστικό. Ο Γκάλης πάντως δεν έπαιζε στην καριέρα του στον άσο. Ήταν μια... μπασκετική καινοτομία.
Το τέλος της καριέρας του
Μετά από έξι ημέρες, ο Παναθηναϊκός πήγε στο κλειστό του Μετς. Αντίπαλος ήταν οι Αμπελόκηποι και το παιχνίδι ήταν για τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος. Τότε συνέβη αυτό που κανείς δεν πίστευε. Σίγουρα ο ίδιος ο Γκάλης όχι. Ο Κώστας Πολίτης αφήνει τον μεγαλύτερο Έλληνα μπασκετμπολίστα εκτός βασικής πεντάδας.
Αυτό ήταν. Ήταν οι τελευταίες στιγμές του στα παρκέ. Σύμφωνα με τις αναφορές της εποχής, ο Πολίτης ζήτησε κάποια στιγμή να περάσει στο γήπεδο και εκείνος επικαλέστηκε αδιαθεσία, πόνο στο στομάχι. Το αποτέλεσμα ήταν πάντως, ο Γκάλης να πάει στα αποδυτήρια, να μαζέψει τα πράγματά του και να φύγει από το γήπεδο.
Ο... μύθος θέλει τον, τότε, 37χρονο άσο να φεύγει με ένα ταξί. Αργότερα, ο, τότε, έφορος του Παναθηναϊκού και επί πολλά χρόνια στέλεχος του μπασκετικού τμήματος Μάνος Παπαδόπουλος, είπε πως εκείνος τον πήγε στο σπίτι του. Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ο Γκάλης όχι μόνο να φύγει από το κλειστό αλλά και από την πόλη.
Ο διοικητικός ηγέτης των πρασίνων προσπαθεί, κάνει τα πάντα προκειμένου όλο αυτό να είναι μια άσχημη παρένθεση. Η σεζόν κλείνει με τον Παναθηναϊκό να χάνει πάλι από τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ (αυτή τη φορά στη Σαραγόσα), οι ερυθρόλευκοι κατακτούν το πρωτάθλημα και ο ΠΑΟΚ το κύπελλο.
Παναθηναϊκός και Γκάλης επικοινωνούν και πάλι το καλοκαίρι αλλά λύση δεν βρίσκεται. Η ΑΕΚ δείχνει ενδιαφέρον, το ίδιο και ο Άρης αλλά δεν γίνεται κάτι στην κατεύθυνση ώστε ο μεγαλύτερος Έλληνας μπασκετμπολιστάς όλων των εποχών να επιστρέψει στα παρκέ.
«Στη ζωή όλα έχουν μια αρχή κι ένα τέλος»
Στις 18 Οκτωβρίου 1994 στο κλειστό του Μετς έπεσαν τα φώτα για τον Έλληνα «Θεό» του μπάσκετ. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου 1995 με μια δήλωσή του βάζει τέλος και τυπικά στη μεγάλη του καριέρα. Αυτό που όλοι δεν ήθελαν να ακούσουν, γινόταν πραγματικότητα.
Ο Νίκος Γκάλης με μια δήλωσή του, ανακοίνωνε την αποχώρησή του από το μπάσκετ
«Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Στη ζωή, όλα έχουν μια αρχή κι ένα τέλος. Πολλές φορές εξαρτάται από μας, πολλές φορές όχι. Ήθελα να σταματήσω αυτό που τόσο αγάπησα κι αγαπώ μέσα στο γήπεδο γιατί πιστεύω ότι ξέρω να παίρνω τις αποφάσεις μου τότε που πρέπει. Αυτή μου η επιθυμία θεωρήθηκε από πολλούς αδυναμία.
Ποτέ δεν έχω παρακαλέσει άνθρωπο και ποτέ δεν ζήτησα χάρη από κανέναν. Μέχρι και σήμερα έκανα υπομονή περιμένοντας μία κίνηση. Είμαι εγωιστής αλλά δεν είναι εγωιστικό να πιστεύω μέχρι κι αυτή τη στιγμή ότι είμαι ελεύθερος και ότι δεν ανήκω σε κανέναν. Γιατί έχω λόγο και τιμή.
Φεύγω από το άθλημα που αγάπησα πικραμένος. Με μόνη ικανοποίηση ότι ακόμα και σήμερα πολλοί πιστεύουν ότι μπορώ να αλλάζω τις ισορροπίες. Ευχαριστώ όλους τους ανώνυμους φιλάθλους για την αγάπη που μου έδειξαν. Ζητώ συγγνώμη αν κάποιους πίκρανα. Τη ζωή πρέπει να την παίρνουμε όπως έρχεται αν θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι.
Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλες τις ομάδες του πρωταθλήματος που αρχίζει αύριο κάνοντας μια ευχή: Να μη ξεχνάμε όλοι ότι το μπάσκετ είναι παιχνίδι και ότι υπάρχουν νικητές και ηττημένοι» έγραφε.
Η αυλαία έπεφτε. Ο Γκάλης έφυγε με αυτοκίνητο πριν από 32 χρόνια από το κλειστό του Μετς, δεν κοίταξε ποτέ πίσω και το άθλημα έχανε τον θρύλο του. Οι σχέσεις με το πέρασμα του χρόνου αποκαταστάθηκαν αλλά αυτό που έγινε ήταν μεγάλο πλήγμα για το μπάσκετ.
Το άθλημα έχανε τον θρύλο του μέσα στα παρκέ, γιατί η αύρα του παραμένει. Όποτε πάει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει τον αγαπημένο του Άρη ή στη μεγαλειώδη εκδήλωση όταν μπήκε στο Hall of Fame του αθλήματος. Εκεί που πάντα θα ανήκει.
Γιάννης Χωριανόπουλος
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου