Από τη Δευτέρα ο λαός πενθεί πέντε εργάτριες. Μόνο ο λαός… Η κυβέρνηση δεν θεώρησε απαραίτητο να κηρύξει εθνικό πένθος. Την εργατική τάξη την πενθούν μόνο τα παιδιά της.
Εκανε, όμως, κάτι άλλο. Αφού κρύφτηκε ο Μητσοτάκης – ως γνωστόν ποτέ δεν ξέρει τίποτα και δεν ευθύνεται για οτιδήποτε – εμφανίζεται με προκλητική αναίδεια και ασέβεια επί δύο ημέρες ο Π. Μαρινάκης εξαπολύοντας ύβρεις και ψέμματα, από εκείνα που ντρέπεται και η ντροπή όταν τα ακούει, και μοιράζοντας αρμοδιότητες ελέγχου (Επιθεώρηση Εργασίας,Πυροσβεστική, Περιφέρεια κλπ), προκειμένου να βγάλει έξω από το κάδρο των ευθυνών την κυβερνητική ουρίτσα.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ η κυβέρνηση “απαιτεί” τα σωματεία, τα συνδικάτα, ο λαός, τα κόμματα της αντιπολίτευσης να μην μιλάνε, να μην ερευνούν για ευθύνες, να μην εγκαλούν την κυβέρνηση και να μην της αποδίδουν απολύτως τίποτα. Και αν πρόκειται να μιλήσουν να το κάνουν μόνο αν πρόκειται να δοξολογήσουν το “κονκλάβιο” του Μαξίμου και τον αρχηγό των “αρίστων”.
Αντί να σκύβουν το κεφάλι και να το “βουλώνουν” μπροστά σε αυτή τη φρικτή τραγωδία, η κυβέρνηση δια του εκπροσώπου της επιχειρεί να “κηρύξει” νόμο σιωπής, κάνοντας παράλληλα καθεστώς την πολιτική χυδαιότητα.
Πρόκειται για αδιανόητα και πρωτοφανή πράγματα στην πολιτική ζωή αυτού του τόπου.
Ο Π. Μαρινάκης (δηλαδή ο Κ. Μητσοτάκης), επί δύο ημέρες, χθες και προχθές κατηγορεί ως “τυμβωρύχους” όσους ζητούν να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει, όσους λογικά και ευνόητα εγκαλούν την κυβέρνηση, κουνάει προκλητικά το δάχτυλο και δεν ντρέπεται να κάνει θανατο – πολιτική με τον αριθμό των σκοτωμένων εργατών τα τελευταία χρόνια.
Θαρρείς κι αν οι νεκροί εργαζόμενοι το 2025 δεν ήταν 201, αλλά ήταν 150, 100, 80, 40… κάνει μικρότερο και ελαφρύτερο το έγκλημα που συντελείται στους χώρους εργασίας. Τόλμησε, δε, να ξεστομίσει ότι το έγκλημα στο εργοστάσιο «δεν φαίνεται να ακουμπά θέματα εργασίας», “ξεπλένοντας” προκαταβολικά την επιχείρηση.
Δηλαδή, τί φαίνεται να ακουμπά κατά τη γνώμη της κυβέρνησης; Το ανθρώπινο λάθος, την κακιά στιγμή, το κακό μας ριζικό, τη μοίρα; Τι;
Η κ. Κεραμέως, αφού πρώτα κρύφτηκε, αν και καθ’ ύλην αρμόδια ως υπουργός Εργασίας, για το έγκλημα στο εργοστάσιο “Βιολάντα” , εμφανίστηκε χθες σε ραδιοφωνικό σταθμό και έκανε ακριβώς αυτό. Εκανε επίσης θανατο-πολιτική “παίζοντας” με τους αριθμούς των νεκρών εργατών.
Χωρίς να διακατέχεται από κανενός είδους σεβασμό, ντροπή, συστολή και συναίσθηση για τι πράγμα μιλάει, ότι δηλαδή πίσω από τα νούμερα υπάρχουν άνθρωποι με ονοματεπώνυμο, οικογένεια, παιδιά, εγγόνια, συγγενείς, φίλους, είπε: Το να προβαίνει η αντιπολίτευση σε μία εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας είναι πραγματικά θλιβερό.
Βγήκε λοιπόν η Ανεξάρτητη Αρχή χθες και έδωσε όλα τα στοιχεία χρονιά – χρονιά για τα εργατικά δυστυχήματα. Δηλαδή, 46 το 2021, το ’22 επίσης 46, το ’23 ήταν 47, το ’24 ήταν 48, το ’25 ήταν 42 για την ώρα», και συμπλήρωσε “σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η χώρα μας είναι τρίτη στην κατάταξη της λίστας με τα λιγότερα δυστυχήματα αναλογικά με τον πληθυσμό”.
Τα ίδια που είχε πει και ο Π. Μαρινάκης. Εχουν το ίδιο επικοινωνιακό σκονάκι και το αναπαράγουν, διότι το θέμα τους είναι να κάνουν “damage control” της κυβερνητικής εικόνας, με φόντο πέντε απανθρακωμένες εργάτριες! Για τέτοιον παχυδερμισμό πρόκειται.
Δηλαδή, ακόμα και εάν είναι έτσι…που δεν είναι, αλλά ακόμα κι αν είναι… τί θέλει να πει η κα Κεραμέως; Να αναφωνήσουμε “εύγε”στην κυβέρνηση που το 2025 σκοτώθηκαν “λίγοι” εργαζόμενοι;
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ισχυρίστηκε ότι ο νόμος που καθιερώνει τον εργασιακό μεσαίωνα του 13ωρου, δηλαδή ένα ακόμη δολοφονικό εργαλείο για τους εργαζόμενους, “ενισχύει το πλαίσιο Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία.”
Εχουν φροντίσει, βέβαια, τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα, που συμβαίνουν λόγω εξάντλησης μετά από απάνθρωπα ωράρια, όπως για παράδειγμα τα τροχαία, να μην καταγράφονται. Αυτά δεν χωράνε στην… στατιστική τους.
Είναι προφανές ότι η περιφρόνησή τους προς το λαό και στη προκειμένη περίπτωση προς τους νεκρούς της εργατικής τάξης, συνοδεύεται από κυριολεκτική μανία υπεράσπισης των ιερών και οσίων της επιχειρηματικότητας και του κέρδους, της απόκρυψης του αχαλίνωτου κανιβαλισμού και της ασυδοσίας του κεφαλαίου.
Προς απάντησή τους, παραθέτουμε τα λόγια μιας χαροκαμμένης μάνας - εργάτριας στο εργοστάσιο Βιολάντα, της οποίας η κόρη απανθρακώθηκε μέσα σε αυτή την παγίδα θανάτου:
«Εδώ και έναν μήνα και παραπάνω τους λέγαμε “μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο”, αλλά δεν έδινε κανένας σημασία. Εκεί πέρα όλο καλώδια πεταμένα κάτω, δεν συντηρούνταν τίποτα, τίποτα! Να μας πετάει το ρεύμα πέρα. Πολύμπριζα κάτω στο δάπεδο να είναι, να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και να λέμε, και να μην κάνουν τίποτα, να μην κάνουν τίποτα! Έχασα την κόρη μου εκεί, 13 χρόνια είχε η κόρη μου εκεί πέρα. Εγώ 28 χρόνια δουλεύω και έλεγα, θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη “Βιολάντα”, αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της. Και έχω το εγγονάκι μου… Τι θα κάνω τώρα; Πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Και τους τα λέγαμε κάθε μέρα, εδώ δεν δουλεύει, αυτό δεν δουλεύει. Μύριζε μέσα, είχε διαρροή εδώ και καιρό. Και η φωτιά δεν ήρθε από τον φούρνο. Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα κορίτσια που ήταν 30 μέτρα πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν. Μόνο αυτό έχω να πω… Όπου ήσουν εκεί μέσα μύριζε. Πήγαινες στα μπάνια, πήγαινες στη λάντζα, παντού μύριζε. Τους λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα…».
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου