Ήταν 3.55 π.μ., ξημερώματα της περασμένης Δευτέρας, όταν ολόκληρο το εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» στα Τρίκαλα ανατινάχτηκε και από τα αποκαΐδια του ανασύρθηκαν νεκρές οι πέντε εργάτριες, πληρώνοντας με βαρύ φόρο αίματος τη μάχη για το νυχτοκάματο.
Ο φριχτός θάνατός τους σκόρπισε θρήνο και οδύνη στις οικογένειές τους και στο σύνολο της εργατικής τάξης, που για άλλη μια φορά συνειδητοποίησε ότι για να μπορέσει να ζήσει αξιοπρεπώς από τη δουλειά της έρχεται σε αναμέτρηση ακόμα και με τον θάνατο.
Ένα μεγάλο «γιατί;» και ένα «πώς;» ήταν οι κραυγές απόγνωσης των συγγενών των νεκρών εργατριών, που άφησαν πίσω τους συζύγους, μητέρες, αδέρφια, ορφανά παιδιά. Τα ερωτήματα έσπευσαν να απαντήσουν «σαν έτοιμοι από καιρό», και πριν καν στεγνώσει το αίμα των νεκρών, τοπικοί παράγοντες, αστικά ΜΜΕ και άλλοι με καλή θέληση να ξεπλύνουν αμέσως την εργοδοσία από κάθε ευθύνη της.
«Ήταν ατύχημα», η «κακιά στιγμή», «το εργοστάσιο είναι στολίδι της περιοχής», «τηρούσε προηγμένα συστήματα ασφάλειας για την παραγωγή και για τους εργαζόμενους» ήταν μερικά από όσα γράφτηκαν για το στυγνό έγκλημα στο εργοστάσιο που έγινε «ανοιχτός τάφος» για τις εργαζόμενες.
Το κυνήγι του κέρδους ο ένοχος για τα εργοδοτικά εγκλήματα
Οι νεκρές εργάτριες στη «Βιολάντα» δεν ήταν οι πρώτες! Κάθε τρεις μέρες ένας εργαζόμενος προστίθεται στη μαύρη λίστα με όσους δεν γύρισαν από το μεροκάματο. Τα εργοδοτικά εγκλήματα δεν είναι ούτε μεμονωμένα περιστατικά, ούτε φταίει «η κακιά η ώρα», όπως προσπαθούν να τα παρουσιάσουν τα επιτελεία κυβέρνησης και εργοδοσίας.
Τα όσα αποκαλύπτονται αυτές τις μέρες για τις συνθήκες εργασίας και τα μέτρα ασφαλείας που δεν υπήρχαν στην εν λόγω βιομηχανία αποδεικνύουν ότι ο ένοχος και αυτήν τη φορά ήταν το κυνήγι του κέρδους από την εργοδοσία.
Αυτό επέτρεψε να ενεργοποιηθεί τελικά η «ωρολογιακή βόμβα» με τη μεγάλη διαρροή αερίων από τις διάτρητες σωληνώσεις του εργοστασίου, η οποία ήταν σε εξέλιξη για μήνες, κάτι που παραδέχτηκε ότι το …μυριζόταν και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης! Αυτό μπήκε εμπόδιο στην εγκατάσταση κάθε ασφαλιστικής δικλίδας για να προληφθεί και να αποφευχθεί ο όλεθρος, αφού θα «κόστιζε» στην παραγωγικότητα και σε «χρήμα» για την εταιρεία.
Είναι το κυνήγι της άμεσης και μέγιστης κερδοφορίας που ορίζει αν και σε ποιο βαθμό θα ληφθούν μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία. Γιατί επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά ότι η εργοδοσία δεν πρόκειται να πάρει τέτοια μέτρα όταν θεωρεί ότι αυτά περιορίζουν την κερδοφορία της, ή ότι «αυξάνουν το κόστος» πλήττοντας την ανταγωνιστικότητά της. Όταν μάλιστα ξέρει ότι απολαμβάνει τη γνωστή πολύμορφη ασυλία από το νομικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει όλες οι κυβερνήσεις για τη στήριξη της επιχειρηματικότητας και την προσέλκυση επενδύσεων, αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει έγκλημα που θα διστάσει να κάνει.
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, όπου η εργατική δύναμη είναι εμπόρευμα και η εργοδοσία προσπαθεί να την αγοράσει όσο πιο φτηνά μπορεί, αυτό επιβάλλει η περιβόητη ζούγκλα της αγοράς, δηλαδή ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός.
Επομένως, κριτήριο για την ανάπτυξη της παραγωγής είναι η κερδοφορία της και μπροστά σε αυτήν ακόμα και η προστασία της ανθρώπινης ζωής αντιμετωπίζεται ως «περιττό έξοδο». Τα μέτρα ασφαλείας λογαριάζονται ως «κόστος» που πρέπει να μειωθεί.
Έτσι έφτασε το μπισκοτάδικο να έχει περισσότερα από 6.500 σημεία πώλησης διεθνώς και να μετράει το 2024 αύξηση 16% στον κύκλο εργασιών του, με καθαρά κέρδη 3,3 εκατ. ευρώ, από 2,1 εκατ. ευρώ που είχε το 2023, σημειώνοντας αύξηση 52% στην κερδοφορία του!
Έτσι έφτασε η συγκεκριμένη επιχείρηση να γίνει «επιχειρηματικό θαύμα», «πρότυπο επιτυχίας», «επενδυτικός πνεύμονας», όπως προβαλλόταν από το κράτος, την κυβέρνηση, την Τοπική Διοίκηση και τα παπαγαλάκια τους. Πάνω στην εντατικοποίηση, στην πίεση για «να βγει η δουλειά», στην εργοδοτική τρομοκρατία χτίστηκαν τα κέρδη, οδηγώντας τελικά ένα ακόμα «Ελντοράντο» να γίνει ομαδικός τάφος.
Συνεπώς, δεν πρόκειται απλά για ένα ακόμα «ατύχημα» αλλά για καραμπινάτο και προδιαγεγραμμένο έγκλημα, με θύτες και ηθικούς αυτουργούς: Την εργοδοσία, το κράτος και τις κυβερνήσεις που τη στηρίζουν.
Χώροι δουλειάς - ναρκοπέδια
Το έγκλημα ήταν προμελετημένο ακριβώς γιατί σύμφωνα με τις συγκλονιστικές μαρτυρίες εργαζομένων είχαν περισσότερο από έναν μήνα που προειδοποιούσαν για την οσμή αερίων σε πολλούς χώρους του εργοστασίου, όπως στις γραμμές παραγωγής, στις τουαλέτες κ.ο.κ. «Δεν μπορούσαμε να πάμε τουαλέτα από τις οσμές», λένε οι εργαζόμενες στις μαρτυρίες τους, και δηλώνουν πως είχαν ειδοποιήσει τους υπεύθυνους για το ζήτημα. Μιλάνε για καλώδια και ηλεκτρολογικό εξοπλισμό εκτεθειμένο και σκορπισμένο σε σημεία του εργοστασίου, με την εργοδοσία να αγνοεί τους κινδύνους που ελλόχευαν.
Με αποτέλεσμα στο κατά τ’ άλλα …πρότυπο της «υγιούς επιχειρηματικότητας», όπου «όλοι ήταν μια οικογένεια», να μην εισακουστεί ούτε να γίνει το παραμικρό για όσα επισήμαιναν οι εργαζόμενοι σε σχέση με τη δυσοσμία από το μείγμα αερίων, που σύμφωνα με την Πυροσβεστική οδήγησε στον όλεθρο.
Σοβαρές καταγγελίες για τους μηχανισμούς ανίχνευσης διαρροών αερίων, για τις εξόδους διαφυγής κ.λπ. είχαν γίνει και από το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και το κλαδικό Συνδικάτο μήνες πριν, όταν βρέθηκαν σε αυτό και σε άλλα εργοστάσια, απαιτώντας από την Επιθεώρηση να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι για ζητήματα υγείας και ασφάλειας.
Στο ίδιο εργοστάσιο, όπως και σε άλλα, οι εργαζόμενοι δούλευαν σε συνθήκες αφόρητου καύσωνα το καλοκαίρι. Συχνά καλούνται να «κόψουν» το ρεπό τους, να δουλεύουν έκτακτα ακόμα και νύχτα για να καλυφθούν οι αυξανόμενες ανάγκες στην παραγωγή, με μεγάλη εντατικοποίηση της εργασίας. Πληροφορίες αναφέρουν πως πολλές κοπέλες, νέες σε ηλικία, δεν άντεξαν την εντατικοποίηση και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τους πρώτους μήνες της δουλειάς τους.
Σύμφωνα δε με πληροφορίες, στην υπηρεσία της καθαριότητας στην επιχείρηση δουλεύουν κατά κύριο λόγο ωρομίσθιες εργαζόμενες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα εργασιακά τους δικαιώματα. Το νυχτοκάματο της πείνας ανάγκασε τις πέντε εργάτριες που σκοτώθηκαν, αλλά και όσες επέζησαν, να δουλεύουν νύχτα για να μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Αυτή είναι η «ευελιξία στην εργασία» για την οποία καμαρώνουν εργοδοσία και κυβέρνηση!
Οι ζωές μας!
Το στυγνό έγκλημα στη «Βιολάντα» απέδειξε πως όταν πρόκειται για την κερδοφορία της η εργοδοσία είναι αδίστακτη, δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα και την ανθρώπινη ζωή. Με αυτήν την εγκληματική πολιτική έχει να αναμετρηθεί η εργατική τάξη, και αυτή η αναμέτρηση είναι επιτακτική ανάγκη τώρα να ενταθεί.
Γιατί δεν είναι μοιραίο των εργαζομένων μέρα παρά μέρα να θρηνούν συναδέλφους, μάνες, συντρόφους, την ίδια εποχή που υπάρχουν όλες οι επιστημονικές δυνατότητες για να παίρνονται όλα τα αναγκαία μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Το δίλημμα «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» μπορεί να απαντηθεί επιθετικά δυναμώνοντας την οργάνωση μέσα στους τόπους δουλειάς. Αυτό είναι το τείχος προστασίας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία, για την προστασία της ζωής απέναντι στο αδυσώπητο κυνήγι της εντατικοποίησης, του κέρδους, της εκμετάλλευσης.
(Αναδημοσίευση από τον Ριζοσπάστη)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου