Τα τελευταία χρόνια πολλοί αισθάνονται ότι η δημόσια πολιτιστική ζωή στην Ελλάδα έχει απομακρυνθεί από τη δημιουργία, τη σκέψη και την αισθητική αναζήτηση.
Στη θέση τους φαίνεται να κυριαρχούν ο θόρυβος, η εύκολη δημοσιότητα και η λογική του εντυπωσιασμού, με ρυθμούς πανηγυρισμών, χωρίς πολλές φορές να αφορά το γεγονός που οργανώνεται η λεγόμενη "εκδηλωση"!
Δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα «κακής τέχνης». Είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο, που στα χρόνια μας γίνεται "φαιδρο".
Όταν η τηλεοπτική εικόνα, τα likes και η πρόσκαιρη δημοφιλία γίνονται σημαντικότερα από το έργο, τη γνώση και τον διάλογο, τότε ο πολιτισμός χάνει τον παιδευτικό κοινωνικό του χαρακτήρα και μετατρέπεται σε προϊόν κατανάλωσης.
Η υποχώρηση των πνευματικών ανθρώπων από τον δημόσιο λόγο, η κομματικοποίηση πολλών πολιτιστικών χώρων και η γενικότερη κρίση αξιών άφησαν ένα κενό.
Και τα κενά συνήθως δεν μένουν άδεια· καλύπτονται από ό,τι είναι πιο εύκολο, πιο κραυγαλέο και πιο εμπορεύσιμο.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι μόνο αρνητική.
Σε όλη τη χώρα υπάρχουν δημιουργοί, καλλιτέχνες, συγγραφείς και νέες πρωτοβουλίες που παράγουν αξιόλογο έργο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ίσως το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να νοσταλγούμε το παρελθόν, αλλά να ξαναδώσουμε χώρο στην ποιότητα, την παιδεία, την κοινωνική αλληλεγγύη και την ουσιαστική δημιουργία, μιας νέας Ουτοπίας...
Ο πολιτισμός δεν πεθαίνει όταν εμφανίζεται το λούμπεν στοιχείο.
Πεθαίνει όταν οι άνθρωποι σταματούν να το αμφισβητούν και να δημιουργούν.
Αναζητούνται πλέον η ποιότητα, η υπέρβαση και οι νέοι πολιτιστικοί φορείς που θα αφήσουν πίσω όλη αυτή την ασχήμια, που τους θερινούς μήνες εκδηλώνονται σε κάθε χωριό.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου