Η κ. Μισέλ Ασημακοπούλου μου θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο με τον Μπόμπο, που κάθε πρωί καθώς έμπαινε ο δάσκαλος όλα τα παιδιά φώναζαν «Καλημέρααα κύριεεε» και ο Μπόμπος έλεγε «καλώς τα τέτοια μας τα δυο». Μια μέρα που έλειπε ο Μπόμπος, ο δάσκαλος τους είπε να μην ξαναφωνάξουν, οπότε την άλλη μέρα ακούστηκε δυνατά μόνο το καλωσόρισμα του Μπόμπου. Η κ. Ασημακοπούλου, λοιπόν, φαίνεται έλειπε από τη χώρα για αρκετά χρόνια και δεν κατάλαβε ότι για το θέμα «Μακεδονικό» σε αυτό το κόμμα δεν μιλάμε.
Πρώτα σκότωσαν τις λέξεις. Κι ύστερα σκλάβωσαν του ανθρώπους. Ετσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται στην πολιτική, εκτός από τις επαναστατικές περιόδους ή τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές εποχές, όταν οι λέξεις διατηρούν τη σχέση τους με τις έννοιες που αποδίδουν, σαν μαχόμενες μεραρχίες. Στα ενδιάμεσα,
.jpg)