Τα πρωτοσέλιδα της Κυριακής

 Διαβάστε όλες τις Κυριακάτικες Εφημερίδες από τoν Καφετζή 

Αν όσα γράφει στο βιβλίο της η γραμματέας του Χριστοφοράκου τα έχει πει στη Βουλή έπρεπε να έχουν κάνει χαρακίρι όλοι τους

Ποιοι είναι ο Λαλάκης,ο Τζορτζ Κλούνεϊ,ο Διαμαντίου,η Δρακουλίνα,ο εργατοπατέρας ονόματι Ράπτης, ο καθηγητής κ. Αθώος κι άλλοι πολλοί ήρωες του μεγαλύτερου σκανδάλου των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα;Ολα όσα αναφέρει στο βιβλίο της η κυρία Τσακάλου τα έχει πει στη Βουλή;Αν ναι πως στέκεται ακόμα το κτίριο στη θέση του;
Αν όχι μήπως απόψε πρέπει να πάνε να πνιγούνε όλοι τους να ξεβρωμίσει ο τόπος;Υποκριτές και φαρισαίοι;Ποια Ελλάδα μωρέ θα φτιάξετε;Αυτή που λεηλατήσατε;

Αποκαλυπτικά στοιχεία και άγνωστες πτυχές του σκανδάλου που συγκλόνισε την Ελλάδα φέρνει για πρώτη φορά στο φως η Αικατερίνη Τσακάλου, γραμματέας του Μιχάλη Χριστοφοράκου.

Στο βιβλίο της, το οποίο παρουσιάζει η Real news που κυκλοφορεί,η επί εικοσαετία εξ απορρήτων γραμματέας του Mr. Siemens μάς ταξιδεύει, όπως η ίδια γράφει, «σε μία ενδιαφέρουσα, ασυνήθιστη, ταραχώδη και άγνωστη διαδρομή που αναπάντεχα είδε το φως της δημοσιότητας...».

Το βιβλίο, έντεχνα και γλαφυρά, «φωτογραφίζει» τους διεφθαρμένους πρωταγωνιστές της υπόθεσης «του μεγάλου ομίλου εταιρειών, της Σωτηρίου Α.Ε.»...
Στις σελίδες του βιβλίου κυριαρχούν οι κινήσεις και οι επαφές του κ. Σταματάκου, ο οποίος κρατά τα κλειδιά της εταιρείας και χαρακτηρίζεται «απρόσιτος», «άψυχος», «Μεγάλος», «Καίσαρας» και βαθιά Μανιάτης...

Στη ζωή του κυριαρχούν «τα λαδερά ραντεβού », «οι φίλοι και οι γνωστοί, όλοι λαμόγια», οι Γερμανοί, «η Δρακουλο-οικογένεια», «το σόι του Λαλάκη», οι συμμαθητές και οι υπουργοί, τα δώρα και οι «δουλειές», ακόμη και τα διαζύγια και «οι ερωτικές προσεγγίσεις»...

«Με τον Λαλάκη είχαμε συνεχώς δουλειές, γιατί δεν τέλειωναν ποτέ οι ανάγκες του», αποκαλύπτει η συγγραφέας, η οποία σημειώνει ότι «ο Λαλάκης είχε αδυναμία στις... σακούλες σκουπιδιών και στις “εξαγωγικές δαπάνες”.

Η πλάκα είναι που το παίζει θιγμένος τώρα και θα προσφύγει -λέει- στη Δικαιοσύνη για αποκατάσταση του ονόματός του», γράφει στις σελίδες του βιβλίου της η Αικ. Τσακάλου.

Από την ιστορία δεν λείπει ούτε ο Τζορτζ Κλούνεϊ, «γιατί ήταν στο πόστο που μας αφορούσε», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας. Αυτός άφησε τη γυναίκα του και παντρεύτηκε τη γραμματέα του. Πολύ πρωτότυπο! «Ο Κλούνεϊ ήταν ένα από τα... χιλιοταϊσμένα παιδιά, που το παίζει high σήμερα με ύφος ακέραιου», σημειώνει η Αικ. Τσακάλου.

Οπως επισημαίνει η συγγραφέας, έπειτα από κάποιο σημείο στην εταιρεία, «η δουλειά πλέον ρολάρει πολύ καλά, ο Σταματάκος μοιράζει το... μπαμπάκι μόνος του, χωρίς συνοδεία και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν».

Μάλιστα, το «αλισβερίσι» γινόταν σε σουίτα ξενοδοχείου, γράφει η Αικατερίνη Τσακάλου, η οποία αναφέρει ότι ο Σταματάκος τής είχε εκμυστηρευτεί ότι είχε εγκαταστήσει κρυφή κάμερα για την ταινία με γνωστούς Ελληνες «μαϊντανούς», που θα κέρδιζε αργότερα πολλά Οσκαρ! «Μου είχε πει», αναφέρει η συγγραφέας του βιβλίου, ότι «θα τους μαγειρέψω πλάκα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ το όνομα Σταματάκος...».

Στο βιβλίο γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στις δουλειές και στο αλισβερίσι με υπουργεία, σιδηροδρόμους και υπηρεσίες, όπως «της άνοιξης του 2007, που πήραμε μία εξίσου σημαντική παραγγελία από το υπουργείο Διαπόμπευσης Πολιτών. Κλασικά, ο Σταματάκος έπρεπε να συνεχίσει τη δουλειά του...».
Από την αφήγηση δεν λείπουν και τραγελαφικά περιστατικά, όπως αυτό για «ένα άλλο χρυσοπληρωμένο παιδί, τον εξάδελφο του χοντρού, τον Διαμαντίου, που ήταν στο υπουργείο Καρουζέλ. Τι παρωδία κι αυτή! Ηταν, υποτίθεται, φίλοι με τον Σταματάκο, αλλά αργότερα, στην προσπάθειά του να διαψεύσει ταξίδια κ.λπ., έφτιαξε εισιτήριο-μούφα, με την κλασική αντίδραση του θιγμένου...».

Πάντως, η συγγραφέας συχνά - πυκνά κάνει αναφορές στη «Δρακουλίνα που βρίσκεται σταθερά στο προσκήνιο, μια γιατί πάντρευε την κόρη της, μια γιατί άνοιγε πολιτικό γραφείο» και ο Σταματάκος αναθέτει στη γραμματέα του να μην της λείψει τίποτα, ενώ σε άλλο αναφέρει πως «μέχρι και Jeep έκανε δώρο στον άνδρα της δρακουλο-κόρης».

Στην αφήγηση της ιδιαιτέρας του Mr. Siemens για τα «ραντεβού» του... Σταματάκου περιλαμβάνεται και εκείνο, κατά το οποίο ο «ήρωας» του βιβλίου «συνέφαγε και με τον εργατοπατέρα, ονόματι Ράπτη. Τι άλλο να δει πια αυτή η χώρα...», αναρωτιέται η συγγραφέας, η οποία καλεί τους αναγνώστε της να φανταστούν την εξής εικόνα: «Τον εργατοπατέρα με έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του κεφαλαίου...».

Σε άλλο σημείο του βιβλίου, η ιστορία παίρνει ενδιαφέρουσα τροπή όταν «με το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλάζει το πολιτικό σκηνικό, όπως λέμε άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Φύγανε εκατομμυριούχοι οι προηγούμενοι, με πρώτο μάγκα τον Λαλάκη, και ήρθαν τα άλλα πεινασμένα αδηφάγα λεβεντόπαιδα να μας σώσουν...», γράφει η Αικ. Τσακάλου.

Σε ένα άλλο σημείο, η συγγραφέας σημειώνει: «Οταν είχε πέσει σήμα για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, αρχίσαμε να συσφίγγουμε σχέσεις με τον καθηγητή κ. Αθώο, προσωπικότητα του μέλλοντος. Προς το τέλος του 2003 είχε πέσει και πολύ gala diner…Μάλλον θα μιλάγανε για τα τσιμπούσια του 2004...», γράφει.

Μάλιστα, αναφέρεται πως ο Σταματάκος «που το ’παιζε σε διπλό ταμπλό, τάισε μέχρι σκασμού τον καθηγητή κ. Αθώο. Αυτός την έβγαλε καθαρή, ούτε που ακούστηκε το όνομά του...», επισημαίνει η συγγραφέας.

Πάντως, η ίδια θα αντιμετωπίσει στη συνέχεια της ιστορίας πολλά προβλήματα, θα την απειλήσουν... «Είναι φοβερό να ακούω μέσα από τη γραμμή του τηλεφώνου για τον θάνατό μου που έρχεται...», θα γράψει, ενώ θα βρεθεί και στον Λευκό Οίκο, όπου θα την ανακρίνουν...

Πάντως, η ίδια «κλείνει» τη μυθοπλασία της με μία υπόσχεση. «Οι εξελίξεις -και η ιστορία που γράφουν- συνεχίζονται. Μία πιο αναλυτική περιγραφή του παρελθόντος έρχεται...», υπόσχεται η Αικατερίνη Τσακάλου.

Τα κακώς κείμενα.....

«Ω ξείν αγγέλειν Ευρωπαίοις ότι τήδε χρεωκοπήμεθα τοις κείνων Μνημονιοίς πειθόμενοι….»
Πρώτη φορά που Πρωθυπουργός καλεί συνεχώς το.... λαό σε Εθνική Συστράτευση ενώ έχει-κατά τους ισχυρισμούς του- το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας με το μέρος του…
Aναπολώ τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που η Κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι δεν απαιτείται κανένα νέο μέτρο…..
Και μου καρφώνεται η απορία: Γιατί ο κ. Καρατζαφέρης θέλει Εθνική Συνεννόηση αφού το Μνημόνιο που ψήφισε απέτυχε…;Τι τον κάνει να πιστεύει ότι θα πετύχει το Νέο Μνημόνιο….;
Τυχαία η μέρα της αποφυλάκισης του Δομήνικου συνέπεσε με την ημέρα παραίτησης από το τιμόνι του Δ.Ν.Τ.;
Δεν μας αρέσουν οι συνομωσίες αλλά επειδή ξέρουμε πως σκέφτονται, τα μελλοντικά Wikileaks μπορεί να μας πληροφορήσουν για την επιχείρηση «Στρός και π….ος» που είχε την ίδια επιτυχία με την επιχείρηση «Σόκ και Δέος»
Η Κριστίν Λαγκάρτ καθαρόαιμο άτι για τη κούρσα διαδοχής στο Δ.Ν.Τ. μας προειδοποιεί από τώρα αυστηρά….Είναι η ίδια που δήλωνε πρίν τη κατάρευση της LEHMAN BROTHERS ότι ουσιαστικά οι Υπουργοί Οικονομικών βλέπανε το τσουνάμι να έρχεται και συζητούσανε τι μαγιώ θα φορέσουνε….Καταλαβαίνετε τώρα….Γιατί η Lehman σε σχέση με την Ελλάδα είναι ότι το τσουνάμι στον Ειρηνικό σε σχέση με τη Fukoshima…. Το πρώτο είχε σεισμό τεράστιο και τσουνάμι με ανυπολόγιστες καταστροφές ,αλλά το δεύτερο επιφυλάσσει και το κίνδυνο πυρηνικού ατυχήματος…..
Ο κ. Σαμαράς παρακαλείται να μην κωδικοποιεί με ονόματα τις «προεκλογικές» του ομιλίες στιγματίζοντάς τες ως Αντιμνημονιακές αφού θα σεβαστεί την υπογραφή της Κυβέρνησης…..Ντε λα Ρουά είχε η Αργεντινή δεν χρειάζεται και η Ελλάδα…..
από pikri-sokolata.blogspot.com

Η γυναίκα καιγόταν και οι Ελληνάρες την κλέβανε

Γράφει ο Δήμος Μούτσης

Γωνία Καλλιδρομίου και Χ. Τρικούπη, υπάρχει ένα παλιό και γνωστό καφενείο «Η Μουριά» που χρόνια τώρα, κυρίως τα Σάββατα, μαζεύει κόσμο υποτίθεται με άποψη, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Εγώ συχνά πυκνά κατεβαίνω εκεί, γιατί επιπλέον μπροστά στη «Μουριά» και σε όλο το μήκος της Καλλιδρομίου, γίνεται και μια απ’ τις καλύτερες και μεγαλύτερες Λαϊκές με μπόλικη πραμάτια και πολύ κόσμο, κι εμένα κάτι τέτοια να πω τη μαύρη μου αλήθεια μ’ αρέσουνε. Έτσι, λοιπόν, αυτό το Σάββατο (14/5/2011) αποφάσισα να κατέβω.
Ήταν περίπου 12.30, όταν ανεβαίνοντας τη Χ. Τρικούπη και βρισκόμενος στο ύψος του πεζόδρομου της Μεθώνης, κάπου 50 μέτρα πριν την Καλλιδρομίου, ακούω μια τρομερή έκρηξη, με φλόγες, καπνό και φωνές. Πλησιάζοντας, βλέπω μια μηχανή πεσμένη στο ρείθρο του πεζοδρομίου μπροστά στο καφενείο, λαμπαδιασμένη, κι η φωτιά από την έκρηξη να κατευθύνεται προς τους γωνιακούς ανθοπώλες, καίγοντας ανθρώπους και τέντες.
Χώθηκα γρήγορα μες στο καφενείο, όπου από μιαν άκρη κοίταζα έντρομος τον απέναντι ψαρά και τον κρεοπώλη, να προσπαθούν με ντενεκέδες γεμάτους νερό, να σώσουν τους ανθρώπους που καίγονταν, ενώ κάποιοι άλλοι με λάστιχα «πότιζαν» τη μηχανή που εξακολουθούσε να καπνίζει, (με το σωληνάκι της βενζίνης τραβηγμένο!) και τις τέντες, που φλεγόμενες είχαν πέσει πάνω στο σωρό απ’ τα καμένα γλαστράκια και λουλούδια.
Ένα νοσοκομειακό ήρθε «κελαηδώντας», έβαλαν μέσα μια γυναίκα που θα έπρεπε να ‘ταν η ανθοπώλης της γωνίας, κι έναν άντρα, αλλά αυτόν σε κατάσταση τραγική. Τους πήρε και τους δυο κι έφυγε. Από κοντά έφυγε κι η Πυροσβεστική. Οι κουκουλοφόροι προ πολλού είχαν πετάξει τις κουκούλες στον πεζόδρομο της Μεθώνης κι είχαν εξαφανιστεί. Κι ενώ η υπόλοιπη Λαϊκή στο βάθος ξανάβρισκε το ρυθμό της, με τα ΜΑΤ ακίνητα – αυτοί δε φύγανε – στραμμένα προς τα ντουβάρια των σπιτιών, όπως κάνουν και στα γήπεδα που κοιτάνε τις κερκίδες, μια νέα λάμψη ήρθε να φωτίσει το παράξενο αυτό τοπίο αλλά αυτή τη φορά ήταν «η φλόγα της Ελληνικής λεβεντιάς». Η αφύπνιση του Νεοέλληνα.
Ούτε αλλοδαποί ούτε μετανάστες. Έλληνες ήταν. Γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες, που άρχισαν δειλά – δειλά να προχωράνε κάνοντας κύκλο γύρω απ’ το σωρό με τα πεταμένα γλαστράκια και τα μισοκαμένα λουλούδια της γυναίκας που ‘φυγε με τ’ ασθενοφόρο. Κοίταζαν γύρω αν τους βλέπουν, κοιτιόντουσαν και μεταξύ τους κάνοντας νοήματα του στυλ «…πάρε εσύ πρώτος!… Όχι, εσύ καλύτερα…!» κι άρχισαν δήθεν αδιάφορα να πλησιάζουν, άλλοι διαλέγοντας τα καλά κι άλλοι κλωτσώντας και παραμερίζοντας τα καμένα, μέχρι που στο τέλος φεύγανε και ξανάρχονταν απροκάλυπτα και ξεδιάντροπα, φέρνοντας ολόκληρα καφάσια που τα γέμιζαν και τα ξαναγέμιζαν με γλαστράκια και λουλούδια, σαν τα όρνια που ορμάνε από ψηλά ν’ αρπάξουν ό,τι προλάβουν ν’ αρπάξουν απ’ το ψοφίμι.
Με ποιόν να είμαι;… «Αυτό το μεσημέρι, παρέμεινα εις τα όρη».

Οι Ισπανοί στους δρόμους ως την Κυριακή το βράδυ για την πραγματική Δημοκρατία-δείτε Live

Οι Ισπανοί αγνοούν την απαγόρευση και εξακολουθούν να συγκεντρώνονται στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ

Χιλιάδες Ισπανοί πολίτες, στην πλειοψηφία τους νεαροί φοιτητές και άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, αψήφησαν τις  προειδοποιήσεις της αστυνομίας και συγκεντρώθηκαν στην Πουέρτα ντελ Σολ, την «πλατεία Ταχρίρ» της Μαδρίτης, όπως αποκαλείται πλέον, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα «ανίκανα και διεφθαρμένα» πολιτικά κόμματα, και την αντιλαϊκή, όπως λένε, διαχείριση της οικονομικής κρίσης από αυτά.
Οι  «Los Indignados» – οι Εξοργισμένοι, έτσι αποκαλούνται οι διαδηλωτές έχουν  σύνθημα τους  το No tenemos miedo, Δεν φοβόμαστε! Πρόθεση τους; Να μείνουν στην «πύλη του ήλιου» από σήμερα μέχρι την λήξη των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση, το βράδυ της Κυριακής. Στόχος τους; Να επιτύχουν, κάποτε, την «democracia real ya», την πραγματική δημοκρατία  και την κοινωνική δικαιοσύνη, που τους έχουν «κλέψει» οι Ισπανοί πολιτικοί της δεξιάς και της αριστεράς, μαζί με τους τραπεζίτες και τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το ίδιο σύνθημα είχαν οι Μεξικανοί εργάτες της επιχείρησης πετρελαίου το 2008.

Από τον Καβαλιέρε στον «Καμαριέρε»

Ο κύκλος των… ζωηρών πολιτικών

«Όσοι είναι άπιστοι γνωρίζουν τις απολαύσεις της αγάπης. Είναι οι πιστοί εκείνοι που γνωρίζουν τις τραγωδίες της αγάπης», έγραφε ο Όσκαρ Ουάιλντ χωρίς να γνωρίζει τα τερτίπια της σύγχρονης πολιτικής σκηνής. Διότι το πρώτο ισχύει αν είσαι ευρωπαίος πολιτικός. Αν έχεις όμως την ατυχία να γεννηθείς στις ΗΠΑ και να σου αρέσουν τα τσιλημπουρδήματα, πρέπει αργά ή γρήγορα να διαλέξεις.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα» στην ανεκτική Ευρώπη – κυρίως στη Γαλλία και την Ιταλία- η σεξουαλική δραστηριότητα των πολιτικών φαίνεται να λειτουργεί υπέρ τους στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Η θεία Λένα

Η «θεία Λένα» με τα κυματιστά μαλλιά και τα γαλανά μάτια πήρε στη συντροφιά της τα Ελληνόπουλα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, για να τα αφήσει, ενηλίκους πια, το 1971.

Αρχισε να συνεργάζεται με τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών το 1936. Την "Ωρα του παιδιού" την ανέλαβε έξι χρόνια αργότερα και από τότε δεν σταμάτησε να δημιουργεί νέες εκπομπές για κάθε ηλικία, από τη νηπιακή ως και την εφηβική».

Το κίτρινο το μπλε,πανικός ολέ ολέ!Ομορφιές στη φιέστα του Παναιτωλικού

οι φωτογραφίες από το http://www.onsports.gr/

Πρωτότυπες ομορφιές (κάντε μεγέθυνση τις φωτογραφίες) σήμερα το απόγευμα στο Αγρίνιο στη φιέστα που διοργάνωσε η Football League για την απονομή του κυπέλλου στον Πρωταθλητή Παναιτωλικό.Και φυσικό ήταν να μην ασχοληθεί κανένας με το φιλικό παιχνίδι Παναιτωλικός-Πανιώνιος 1-0!!!!
Πολλά περισσότερα μπορείτε να δείτε στο ΓΗΓΕΝΗ ΑΓΡΙΝΙΩΤΗ

Αναδιάρθρωση δεν σημαίνει χρεoκοπία

γράφει ο Γιώργος Καισάριος

Γενικά έχω ένα πρόβλημα με τον όρο χρεοκοπία. Αυτός ο όρος υποδηλώνει ότι δεν έχουμε να φάμε, ότι έχει μειωθεί το βιοτικό μας επίπεδο και γενικά ότι θα καταντήσουμε σαν κάποια τριτοκοσμική χώρα.

Για μένα δεν πρέπει να μπλέκουμε τον όρο αναδιάρθρωση με την χρεοκοπία. Είναι άλλο πράγμα να είσαι ταμειακά μη βιώσιμος (όπως είμαστε σήμερα) και άλλο να είσαι χρεοκοπημένος ή να είσαι φτωχός.

Ταμειακά μη βιώσιμοι είμαστε διότι έχουμε υπερδανειστεί, όχι διότι είμαστε φτωχοί. Φτωχοί θα ήμασταν αν είχαμε μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα περί τα 6.000 ευρώ όπως έχουν ορισμένες άλλες χώρες, που όμως, δεν έχουν χρέος και δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα.

Οι πάπιες της εξωτικής δημοσιογραφίας

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Υπάρχει μια δημοσιογραφία που δεν είναι ούτε μάχιμη,ούτε κατευθυνόμενη. Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις πως τα παίρνει, αλλά ούτε πως ματώνει για όσα πρέπει να ματώνει η δημοσιογραφία. Είναι κάτι σαν τις ομιλίες του κυρίου Βενιζέλου. Σαγηνευτικές, με ροή, σε στρέφουν στον θαυμασμό, αλλά σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις γιατί έγιναν και τι ήθελαν να πουν. Είναι ένα είδος εξωτικής δημοσιογραφίας
Σε αυτή την δημοσιογραφία, η Ελλάδα δεν πονάει,δεν έχει παραδοθεί στη διαφθορά, δεν είναι θύμα χρόνιων πολιτικών και ανέντιμων πολιτικών, αλλά παραπέει ανάμεσα σε αόριστες ευθύνες λόγω έλλειψης κυρίως ενός πολιτικού σαβουάρ βιβρ που αν υπήρχε θα ήταν θαυματουργό. Σε αυτή τη δημοσιογραφία η κοινωνία και οι ανάγκες της, αντικαθίσταται από μια κοινωνική ευαισθησία που δεν έχει και κυρίως δεν ζητά ευθύνες.
Στο επίκεντρο αυτής της δημοσιογραφίας είναι όλα τα άσχημα φαινόμενα και οι συμπεριφορές αρκεί να μην χρειαστεί κάποιος, με όνομα και διεύθυνση, να φταίει. Αυτή η δημοσιογραφία στρέφει το βλέμμα στη διαφορετικότητα, στις καταπιεσμένες ομάδες, στο περιθώριο, έχοντας συμφωνήσει με τον εαυτό της, πως είναι ο ιεραπόστολος της καταπιεσμένης Ελλάδας. Μέχρι εκεί όμως. Δεν θα σταυρωθεί ποτέ. Και βέβαια δεν θα σταυρώσει κανένα.
Είναι μια δημοσιογραφία που αποτελεί την άλλη όψη του λαικισμού. Ίσως δεν παίζει τόσο με τα ένστικτα, αλλά πάιζει εξίσου με το συναίσθημα. Αγιοποιώντας πάντα τον εαυτό της
Υπάρχει μια δημοσιογραφία που είναι αποδεκτή και από αυτούς που φταίνε και από αυτούς που δεν φταίνε. Και τα έχει με όλους καλά γιατί δεν ενόχλησε ποτέ κανένα. Συμπορεύεται με την εξουσία, δημιουργώντας πάντα την εντύπωση πως το κάνει από την μεγάλη της ανάγκη να την ελέγχει.
Υπάρχει μια ναρκισσιστική δημοσιογραφία, που αυτοθαυμάζεται, που αυτοικανοποιείται αλλά δεν αυτοχρηματοδοτείται. Έχει πάντα σπόνσορα.
Είναι η δημοσιογραφία που φταίει εξίσου με την πουλημένη δημοσιογραφία για την κατάντια μας. Δεν είναι life style,αλλά εκπροσωπεί το life style της ιδεολογιας, της αναζήτησης και του προβληματισμού.
Δεν είναι άξεστη, δεν είναι τραχιά, δεν είναι ενοχλητική. Είναι παντός καιρού και έχει μόνο φίλους. Ενας φίλος μου την αποκαλεί bi-δημοσιογραφία. Νομίζω πως της πάει ο χαρακτηρισμός εξωτική.Γεμάτη με δημοσιογράφους που κάνουν τις πάπιες.